Fot: Agnieszka Mitko

dzbanecznik (Nepenthes sp.)

pochodzenie: tropikalne lasy Indonezji i Półwyspu Malajskiego,

liście: bardzo ciekawe: nasadowa część liści, pełniąca rolę asymilacyjną, jest wydłużona i płaska. Jej przedłużenie stanowi właściwy ogonek liściowy zakończony zrośniętą na kształt dzbanka właściwą blaszką liściową. Dzbanki mogą być zielonkawożótte, ale częściej spotyka się czerwono lub fioletowo nakrapiane lub żyłkowane. Otwór przykrywa wieczko, zwykle do połowy uchylone po osiągnięciu przez dzbanek dojrzałości wydzielniczej. Ogonek natomiast często funkcjonuje jako wąs, którym roślina owija się wokół podpory, zapewniając jej równocześnie większą stabilność, zwłaszcza że dzbanki wypełnione cieczą są po prostu ciężkie. Wabienie owadów odbywa się dzięki jaskrawo zabarwionej części wlotowej dzbanka, która ponadto wydziela bogaty w cukry sok. Wnętrze liścia pułapkowego podzielone jest na odcinki pełniące różne funkcje. Część górna to część „ześlizgowa", niżej położona jest śliska i gładka zapora uniemożliwiająca wydobycie się owada, natomiast najniżej położona jest wypełniona cieczą strefa trawienno-chłonąca. W skład płynu trawiącego wchodzą enzymy rozszczepiające białka, a także działające antyseptycznie kwasy organiczne (w tym mrówkowy).

kwiaty: dzbaneczniki to rośliny rozdzielnopłciowe i dwupienne, w uprawie częściej spotyka się okazy męskie, ponieważ tworzą więcej dzbanków, kwiaty nie są zbyt efektowne i okazale, zebrane w kłosokształtne lub wiechowate kwiatostany, w uprawie domowej rzadko się pojawiają,

stanowisko: najlepiej rosną w miejscach jasnych, ale nie bezpośrednio nasłonecznionych. Najlepszym miejscem jest szklarnia, w której rosną storczyki, lub witryna czy okno kwiatowe. Koniecznie trzeba zapewnić im wysoką wilgotność powietrza, w granicach 80-90%,

temperatura: wyrównana w ciągu całego roku - 18-30Q C, rozpiętość: ta zależy od miejsca pochodzenia gatunku; dostępne najczęściej w handlu rośliny mieszańcowe dobrze czują się w temperaturze pokojowej,

podlewanie: średnio intensywne podlewanie miękką, letnią wodą i częste spryskiwanie to zabiegi konieczne dla ich zachowania przy życiu. Rośliny nie wytrzymują przesuszania bryły korzeniowej, ale powinna ona obeschnąć pomiędzy kolejnymi podlewaniami,

nawożenie: w okresie pełni wzrostu należy je dokarmiać nawozem płynnym dodanym do podlewania raz na cztery do sześciu tygodni. Dla zdrowego wyglądu tych roślin nie jest konieczne dożywianie złapanymi owadami. Przenawożenie powoduje brak charakterystycznie przekształconych liści,

przesadzanie: można wiosną do przepuszczalnego, lekkiego podłoża dla storczyków, ale dopiero wówczas, gdy jest ono całkowicie przerośnięte przez korzenie. Może to być mieszanka torfu, ziemi, piasku, liści bukowych, korzeni paproci, rozdrobnionej kory sosnowej i kawałków węgla drzewnego, Naczynia, w których uprawiane będą dzbaneczniki, muszą mieć odpowiednio duże otwory odpływowe, gdyż zalegająca w podłożu woda jest szkodliwa, jak dla wszystkich epifitów,

nie lubi: szkodliwe jest suche powietrze pokojowe, zbyt niska temperatura i błędy w podlewaniu,

zastosowanie: do dekoracji wnętrz, pojedyncze liście - jako niebanalny dodatek do bukietów ślubnych.

Nasz Dom i Ogród - Flora
numer 5(30)/2005


powrót